Jimothy is niet zomaar een wasbeer. Hij is een virale sensatie, een tattoo-ontwerp en het gezicht van een ‘zomer’ die naar hem is vernoemd. De lokale bevolking van Seattle kent hem goed. Het internet kent hem beter. Zijn compacte, ronde vorm steelt de show. Maar achter de schattigheid schuilt een zeldzame medische aandoening: korte wervelkolomsyndroom bij wasberen.
Kiana Hall zag hem bij een Goodwill in Ballard, Washington. Ze dacht dat het een kat onder een auto was. Toen besefte ze dat dit niet zo was. Het was een wasbeer. Een raar gevormde. Geen nek. Gewoon een bolletje bont op de poten.
‘Hij zag eruit als een Jimothy,’ zei ze. Eenvoudig. Nauwkeurig.
Nu heeft hij miljoenen views. Mensen noemen hem koning Jimothy. Sommigen vergelijken hem met cryptiden zoals Bigfoot of de chupacabra. Waarom? Omdat zijn silhouet onmiskenbaar is.
De genetica van een korte rug
Dus wat is er mis met de rug van Jimothy?
Volgens Julian D. Avery, ecoloog en professor aan de Penn State University, is het korte-wervelkolomsyndroom genetisch bepaald. Het is zeldzaam. Een defect recessief gen is verantwoordelijk. Om deze aandoening te laten optreden heeft een dier twee exemplaren van dat gen nodig: één van elke ouder.
Dat gebeurt niet vaak.
“Avery zegt dat de kans dat twee dragers paren klein is,” legde hij uit. “En dieren met deze aandoening staan voor enorme uitdagingen.”
Een wervelkolom vormt zich als een lange buis. Tijdens de ontwikkeling wordt het in segmenten verdeeld. Wervels. Duidelijke botblokken. Bij dieren met dit syndroom mislukt dat proces. De wervelkolom differentieert niet goed. Het blijft gesmolten of gecomprimeerd. Alsof je op een tube deeg drukt en de markeringen negeert.
Jimothy’s ruggengraat is verkort. Gecomprimeerd.
Waarom zien we dit niet meer? Omdat het gevaarlijk is. In het wild beperkt een samengedrukte wervelkolom de mobiliteit. Het maakt de jacht moeilijker. Het maakt het moeilijker om voor roofdieren te vluchten. De meesten halen de volwassenheid niet.
Jimothy lijkt deze fatale valkuilen te hebben vermeden.
‘Ik denk niet dat iemand weet of hij een man of een vrouw is,’ merkte Avery op. Maar hij leeft. Actief. Foerageren. Klimmen. Hij beweegt met gemak. Dat is geluk. En het is indrukwekkend.
Zal Jimothy overleven?
Hier is het goede nieuws. Zijn hersenen werken prima. Zijn longen werken prima. Interne organen lijken normaal.
“Er is geen reden om aan te nemen dat zijn longen aangetast zijn”, zei Avery. ‘Ik zou een normaal leven voor hem verwachten.’
Wasberen zijn vindingrijk. Ze zijn aanpasbaar. Ze overleven in steden. Ze overleven in bossen. Ze overleven van afval, fruit en alles wat ze maar kunnen verzamelen. Jimothy past er precies in. Zijn algemene dieet helpt. Zijn slimheid helpt.
Maar er is een grotere dreiging.
Niet zijn ruggengraat. Mensen.
Het voeren van wilde dieren verandert alles. Gewenning begint klein. Een zak chips. Een stuk pizza. Dan is de wasbeer niet meer op zijn hoede. Het stopt met het zien van auto’s als bedreigingen. Het blijft hangen in onveilige gebieden.
Natuurbeschermers komen tussenbeide. Ze verwijderen ‘probleemdieren’. Jimothy kan ontheemd raken of gewond raken omdat iemand besluit aardig te zijn met de restjes.
“Gewoonde dieren lopen een grotere kans om geraakt te worden,” waarschuwde Avery.
Laat Jimothy met rust (maar kijk)
Het beste wat je voor Jimothy kunt doen is niets doen.
Avery beveelt een hands-off aanpak aan. Laat de natuur zijn gang gaan. Natuurlijke variatie in populaties is gezond. Het verwijderen of helpen van een wild dier verstoort dat evenwicht.
Het Washington Department of Fish and Wildlife is het daarmee eens.
“We moedigen mensen aan om het dier met rust te laten”, vertelde een woordvoerder aan CBC News. “Het lijkt erop dat hij goed rondkomt.”
Dus bewonder hem. Houd afstand.
Als je naar buiten gaat en een wasbeer met een korte ruggengraat ziet, geef hem dan geen eten. Probeer hem niet te aaien. Kijk maar. Leer ervan. Misschien inspireert het je om hierna op zoek te gaan naar stekelvarkens. Of roodborstjes.
‘Het zorgt ervoor dat mensen investeren’, zei Avery. “Het zorgt ervoor dat mensen zich zorgen maken over wat er misgaat.”
Jimothy’s bekendheid brengt vreugde. En misschien is dat wel de echte overwinning. Alexis Mercedes Rinck, gemeenteraadslid van Seattle, plant een proclamatie. Een ‘Jimothy-zomer’. Kunstwedstrijden. Het gebeurt.
Hall hoopt op simpele dingen.
‘Dat Jimothy mensen vreugde blijft brengen,’ zei ze. “En dat mensen naar hem uitkijken.”
Loop naar buiten. Kijk naar het wild. Dat is alles wat nodig is.
