Franz Boas zmienił nie tylko antropologię. Zniszczył go i zbudował od nowa.
Przed Boasem obszar ten utknął w bagnie złudzeń. Większość antropologów wierzyła w przybliżoną hierarchię rozwoju człowieka. Argumentowali, że niektóre grupy są z natury bardziej „cywilizowane” niż inne. Była to koncepcja rasistowska udająca naukę. Boas całkowicie to odrzucił.
Urodził się w 1858 roku w Minden w Niemczech. Jego wczesna edukacja nie była związana z naukami humanistycznymi. Studiował fizykę i geografię. W 1881 roku uzyskał stopień doktora. przy zachowaniu rygoru naukowego. Ale jego trajektoria zmieniła się podczas wyprawy na wyspę Baffina w latach 1883–1884.
Studiował kulturę Eskimosów. To nie było powierzchowne badanie. To było głębokie nurkowanie. To skłoniło go do zakwestionowania ogólnie przyjętych teorii swoich czasów.
Później zwrócił swoją uwagę na Kwakutlów i innych rdzennych mieszkańców Kolumbii Brytyjskiej. Praca była ciężka. Dane były złożone. A wnioski okazały się radykalne.
Wyprawa Jesupa na Północny Pacyfik
W latach 1896–1905 Boas przewodził wyprawie Jesup na północny Pacyfik. To nie był przypadkowy wyjazd badawczy. Było to zakrojone na szeroką skalę badanie relacji między rdzenną ludnością Syberii i Ameryki Północnej.
Szukał kontaktu. Ale nie te, które zakładały jedno pochodzenie dla całej ludzkości. Szukał różnych historii kulturowych.
Celem było zrozumienie, w jaki sposób te grupy rozwijały się niezależnie od siebie. Zobacz, jak przystosowały się do środowiska. Udowodnić, że podobieństwo artefaktów nie oznacza podobieństwa pochodzenia.
Praca ta położyła podwaliny pod jego najsłynniejszy wkład.
Relatywizm kulturowy zamiast determinizmu genetycznego
Boas jest w dużej mierze uważany za twórcę antropologii jako poważnej dyscypliny akademickiej w Stanach Zjednoczonych. Od 1896 do swojej śmierci w 1942 wykładał na Uniwersytecie Columbia.
Był kimś więcej niż tylko nauczycielem. Był organizatorem. Był mentorem kolejnego pokolenia naukowych gigantów.
Ruta Benedykt. Alfreda L. Kroebera. Małgorzata Mead. Edwarda Sapira.
Nazwy te dominują w tej dziedzinie dzięki Boasowi. Ale jego wpływ wykracza poza mentoring. Zmienił cały paradygmat.
Przed Boasem różnice między grupami wyjaśniano wyższością biologiczną lub genetyczną. Boas argumentował, że takie poglądy są etnocentryczne. Udowodnił, że wszystkie grupy ludzkie ewoluowały w ten sam sposób. Po prostu inaczej się rozwinęli.
„Wszystkie grupy ludzkie właściwie ewoluowały w ten sam sposób, ale na różne sposoby”.
To rozróżnienie jest krytyczne. Oznacza to, że różnice w zachowaniu, sztuce czy strukturze społecznej nie są oznaką zacofania. Są znakami różnych dróg historycznych.
Boas przypisał różnice międzyludzkie historycznym czynnikom „kulturowym”. I nie genetyczne. To była zmiana sejsmiczna. Usunął osąd moralny z obserwacji naukowych. Umożliwiło to antropologom badanie kultur na własnych warunkach.
Dlaczego jest to nadal ważne dzisiaj
Można by pomyśleć, że to stara historia. To jest błędne.
Idea, że kultury się uczy, a nie dziedziczy, pozostaje kluczowa dla naszego zrozumienia społeczeństwa. Boas pokazał, że język, zwyczaje i wierzenia są kształtowane przez środowisko i historię. I nie przez pokrewieństwo.
Jego książki odzwierciedlają tę zmianę.
- Umysł
