Większość nastolatków próbuje nauczyć się prowadzić samochód lub zdać egzaminy końcowe. Srinivasa Ramanujan był zajęty testowaniem tysięcy twierdzeń matematycznych. Miał zaledwie piętnaście lat, gdy znalazł zaawansowaną książkę do matematyki zawierającą wzory, które nie tylko czytał, ale także sprawdzał. Rozebrał je, aż nabrały sensu, a następnie zbudował na ich podstawie własne pomysły.
To nie było formalne szkolenie. To była obsesyjna pasja.
Nie pozostał jednak odizolowany. W 1903 roku przez krótki czas studiował na Uniwersytecie w Madrasie. Był to krótki pobyt, prawdopodobnie formalność, biorąc pod uwagę jego niezwykłą ścieżkę. To jednak wystarczyło, żeby przyciągnąć uwagę.
Ta uwaga należała do H. H. Hardy’ego.
Hardy był czołowym brytyjskim matematykiem w Cambridge. Dostrzegł coś rzadkiego w twórczości Ramanujana. W 1914 roku zaprosił do Anglii indyjskiego matematyka. Ramanujan studiował w Trinity College na Uniwersytecie Cambridge. Tam współpracował bezpośrednio z Hardym. Było to zderzenie dwóch zupełnie różnych światów. Jeden został przeszkolony w zakresie ścisłych zachodnich dowodów. Drugi przyniósł intuicję i rezultaty, które wydawały się magiczne.
Razem zmienili nasze rozumienie liczb. Pozostała część historii została napisana w oparciu o podstawy współczesnej matematyki.
