De meeste tieners proberen erachter te komen hoe ze auto moeten rijden of hoe ze eindexamens moeten halen. Srinivasa Ramanujan was druk bezig met het verifiëren van duizenden wiskundige stellingen. Hij was pas vijftien toen hij een wiskundeboek voor gevorderden vond met daarin formules die hij niet alleen las maar ook testte. Hij werkte ze door totdat ze zinvol waren en bouwde er vervolgens zijn eigen ideeën bovenop.
Dit was geen formele opleiding. Het was een obsessie.
Hij bleef echter niet geïsoleerd. In 1903 studeerde hij korte tijd aan de Madras Universiteit. Het was een kort verblijf, waarschijnlijk een formaliteit gezien zijn ongebruikelijke pad. Maar het was genoeg om in het oog te springen.
Dit oog was eigendom van G.H. Winterhard.
Hardy was een vooraanstaand Brits wiskundige in Cambridge. Hij herkende iets zeldzaams in het werk van Ramanujan. In 1914 nodigde hij een Indiase wiskundige uit naar Engeland. Ramanujan studeerde aan het Trinity College, Cambridge. Daar werkte hij rechtstreeks samen met Hardy. Het was een ontmoeting van twee totaal verschillende werelden. Eén werd getraind in strikt westers bewijs. De ander bracht intuïtie en resultaten die aanvoelden als magie.
Samen hebben ze ons begrip van cijfers veranderd. De rest van het verhaal is geschreven in de fundamenten van de moderne wiskunde.
