Het is geen barracuda.
Ook geen garnaal.
Het is een robot.
En het wil zien hoe koraalriffen echt werken.
Woods Hole Oceanographic Institution (WHOI heeft iets gebouwd dat de Curious Underwater Robot for Ecosystem Explanation of CUREE heet als je het allemaal hardop moet zeggen. Het idee is simpel. Geef een machine ogen. Geef hem oren. Laat hem ronddwalen in de drukke buurten van de oceaan.
Wie heeft duikers nodig?
Duikers zijn duur.
Ze komen zonder lucht te zitten.
Riffen zijn kleine stukjes van de oceaan: minder dan 0,1% van de ruimte, maar toch herbergen ze ongeveer een kwart van de mariene soorten. Een bruisende bar onder water.
Nu wordt die bar luidruchtig door de klimaatverandering en overbevissing. Wetenschappers hebben betere gegevens nodig. Snellere gegevens. Het soort dat je niet kunt krijgen als een mens vijfenveertig minuten de tijd heeft om zijn adem in te houden voordat hij weer naar de oppervlakte zwemt voor een paniekaanval of meer lucht.
De oren van de robot
CUREE raadt niet alleen. Het luistert.
Het vervoert hydrofoons en camera’s en een boordcomputer.
Eerst hoort hij het zwakke geknetter van garnalen. Misschien een vis die een partner roept. De robot trianguleert dat geluid. Hij rijdt richting het lawaai.
Als de audio zegt er is iets, dan kijkt de robot.
Het zicht is op korte afstand, maar scherp. Het geluid reikt ver, maar is wazig.
“Passieve akoestiek geeft je een breed gevoel van de omgeving, terwijl het zicht op korte afstand is, maar dit is echt een informatierijke datastroom” — Seth McCammon, WHOI
Complimenten? Misschien. Ze werken samen.
Op jacht naar het toproofdier
De testlocatie was Joel’s Shoal op de Amerikaanse Maagdeneilanden.
CUREE zag tot op een afstand van twintig meter sporen van vissen. Toen deed het iets wilds.
Er werd een barracuda gevonden.
En het volgde.
Bijna tien minuten lang.
Negen minuten vijfenvijftig seconden om precies te zijn.
De barracuda was op zoek naar een lunch, slingerde rond riffen, liet snappers opschrikken en deed dat roofzuchtige ding dat roofdieren doen. CUREE bleef als een schaduw op zijn kant plakken.
Menselijke duiker?
Nauwelijks nodig. De duiker hielp bij het starten van het volgen en moest een paar keer op opnieuw vergrendelen drukken. Maar bijna negen minuten? De robot regelde het. Acht minuten negenenvijftig seconden pure autonomie.
Dat doet ertoe.
Eerdere onderwaterrobots zijn meestal specialisten. CUREE wil een generalist zijn. Laat het in het water vallen. Laat het onderzoeken.
Laat het de hotspots vinden die we steeds missen.
Het artikel belandde in Science Robotics.
De robots worden steeds slimmer. De oceanen blijven grotendeels verborgen.
Hoeveel geheimen verbergen ze nog voor ons?
