W styczniu Amerykańska Akademia Pediatrii (AAP) zmieniła swoje stanowisko w sprawie wykorzystania mediów cyfrowych. To pierwsza od ponad dekady aktualizacja zaleceń dotyczących czasu korzystania z urządzenia. Nowe wytyczne odeszły od zwykłego ograniczenia oglądania telewizji i skupiły się na urządzeniach cyfrowych. Przesłanie dla rodziców, pediatrów i szkół stało się jasne: korzystajcie z technologii, aby wspierać naukę, a nie zastępować interakcje międzyludzkie.
Większość nauczycieli odetchnęła z ulgą. Wreszcie istnieją zalecenia poparte badaniami naukowymi.
Ale jest jeden problem.
Ta rada nie została dostosowana specjalnie dla małych dzieci. Rady takie jak „stwórz plan konsumpcji mediów” lub „chroń swój sen” brzmią zbyt abstrakcyjnie, gdy mowa o pięcioletnim dziecku. Te ogólne zasady są mało pomocne dla nauczycieli przedszkoli i klas pierwszych, którzy starają się rozwiązywać codzienne problemy edukacyjne w klasie. Co więc zrobić?
Niebezpieczeństwo „sześciosekundowych impulsów”
Treści cyfrowe stworzono z myślą o szybkości. Obraz miga, fabuła skacze, uwaga jest nagradzana w milisekundach. Kiedy mały mózg przyzwyczaja się do tego rytmu, prawdziwy świat wydaje się nieznośnie powolny.
„Za dużo… może wyrządzić ogólną szkodę” – mówi LaToya Jones. Jones jest specjalistką ds. mediów w klasach od przedszkola do piątej w hrabstwie Broward na Florydzie i byłą nauczycielką pierwszej klasy.
Niepokoi ją sposób, w jaki dzieci przetwarzają informacje. Jeśli nauczymy je myśleć sześciosekundowymi seriami, czy przygotujemy je na długotrwałe problemy poznawcze?
Wpływ jest nie tylko na poziomie poznawczym. Jest to również czynnik behawioralny.
Christina Turner, nauczycielka pierwszej klasy z Paterson w stanie New Jersey, zauważyła bezpośredni związek między czasem spędzonym przed ekranem a samoregulacją emocjonalną. Jej uczniowie byli przyzwyczajeni do natychmiastowej satysfakcji. Kiedy lekcja trwa dłużej niż kilka sekund, ich zachowanie gwałtownie się pogarsza. Stają się porywczy i trudno im być cierpliwym.
Colleen Francisco, nauczycielka w przedszkolu w Laurel Springs Online School w West Chester w Pensylwanii, twierdzi, że potrzebne są chwile napięcia i radzenia sobie.
„Piękno jest widzieć zmagania uczniów” – zauważa Francisco. To właśnie w takich momentach z pomocą i wsparciem dla dziecka powinni przyjść dorośli. Kiedy dzieci są przyklejone do ekranów, tracą te najważniejsze etapy nauki. Nie uczą się słuchać innych. Nie uczą się bronić swoich poglądów.
Jak nauczyciele ograniczają używanie tabletów
Wytyczne AAP mówią nam, abyśmy skrócili czas wyświetlania. Ale nie wyjaśniają dokładnie, jak to zrobić. Nauczyciele muszą sami zdecydować o tej części.
Devon Caldwell, nauczyciel w przedszkolu i pierwszej klasie w Manitobie w Kanadzie, ma prostą zasadę: nigdy nie pozwalaj dzieciom na bierne korzystanie z ekranów. Jeśli dziecko patrzy na ekran, powinno się poruszać, rozmawiać lub tworzyć.
Caldwell stawia na wspólne oglądanie. Studenci nie tylko patrzą; uzgadniają zasady i komunikują się ze sobą podczas interakcji z zatwierdzonym oprogramowaniem edukacyjnym.
W przypadku dzieci, które uczą się poprzez ćwiczenia praktyczne, tradycyjne metody często sprawdzają się lepiej.
Tyler Brown, nauczyciel języka angielskiego z Indian River w stanie Nowy Jork, zachęca swoich kolegów, aby ponownie przemyśleli swoje cyfrowe nawyki. Zadaje pytanie: czy narzędzie faktycznie wspomaga naukę, czy jest po prostu substytutem aktywności fizycznej?
Weźmy na przykład fonetykę. Możesz skorzystać ze strony internetowej, na której dzieci przeciągają litery na slajdy. Możesz też zrobić to, co wielu nauczycieli robiło od dziesięcioleci: wycinać i wklejać.
„Małe dzieci uczą się poprzez dotyk” – mówi Brown. „Po co marnować czas przed ekranem na coś, co można zrobić za pomocą manipulacji?”
To podejście rozciąga się nawet na matematykę. Francisco używa ziaren do dodawania i odejmowania. Jones korzystał z ciasta do zabawy i piaskownic, aby ćwiczyć pisownię słów. Celem nie jest całkowite zakazanie technologii. Celem jest stworzenie aktywnego zaangażowania zamiast pasywnej konsumpcji.
Dlaczego komunikacja na żywo przewyższa algorytmy
Główna przeszkoda nie leży w klasie. To jest w domu.
Turner przyznaje, że nie może kontrolować tego, co dzieje się, gdy dzwoni szkolny dzwonek. Wielu jej uczniów zaraz po powrocie do domu sięga po gadżety. Znalazła jednak kreatywne sposoby na wypełnienie tej luki.
Daje rodzicom fiszki z przykładami matematycznymi lub czytanymi słowami. Trzymaj je w samochodzie. Kiedy dzieci nudzą się na tylnym siedzeniu, chwytają kartę, a nie iPada. Przymocuj słowa za pomocą magnesu do lodówki. Przeczytaj, żeby zjeść przekąskę.
To proste. To niska technologia. To działa.
Francisco podąża inną drogą, wzmacniając świadomość fonologiczną. Zamiast zadań domowych z filmami przesyła materiały zachęcające rodziców do prowadzenia rozmów na żywo ze swoimi dziećmi. Dziecko słucha. Manipuluje dźwiękami. Jest zaangażowany.
Brianna Casas, nauczycielka-mentorka w szkole dziecięcej Pacific Oaks, podkreśla, że stawka jest wysoka. Nadmierny czas przed ekranem negatywnie wpływa na funkcjonowanie wykonawcze, umiejętności społeczno-emocjonalne i rozwój języka.
Dla dzieci z grup przygotowawczych i klas pierwszych głównym programem jest komunikacja interpersonalna. Nic nie zastąpi niuansów ludzkiej twarzy. Żaden algorytm nie nauczy empatii. Żaden ekran nie zastąpi komfortu wspólnej historii.
Czy to oznacza, że rada AAP ma sens? Absolutnie.
Jednak jego zastosowanie wymaga czegoś więcej niż tylko przeczytania podsumowania. Wymaga od nauczycieli kreatywności w zakresie materiałów dotykowych. Wymaga od rodziców odłożenia własnych urządzeń i wzięcia karty indeksowej.
Cyfrowy świat nie przeminie. Jest tylko coraz szybszy. Ale może to dobry powód, aby zwolnić, wziąć trochę ciasta do zabawy i pozwolić dzieciom samodzielnie to rozgryźć.
