Een kind tuurt over een 90 meter hoge windturbine. Zijn vriend staat bij chirurgen op de eerste hulp. Een andere is bezig met het repareren van een spatbord in een garage.
Ze zijn tien jaar oud. En niets hiervan is echt.
North Dakota zet in op virtual reality. Terwijl scholen elders vechten om de schermtijd te verminderen, duwt deze staat VR-headsets in de handen van jongere studenten. Het doel is eenvoudig. Houd de lokale bevolking aan het werk. Vul de lokale banenpijplijn.
Het is een geografische oplossing.
“Dit is de eerste blik die laat zien [wat er allemaal is] zonder een stel studenten in [een lange] bus te gooien.”
— Wayde Ziek
North Dakota is uitgestrekt en schaars. Kinderen op het platteland kunnen niet zomaar naar een fabriek of een technisch laboratorium lopen. Excursies vreten de dag op. Twee uur daar. Twee terug. Waarvoor? Een wazige herinnering?
Mackenzie Tadych van de Northern Cass School zegt dat de hindernissen reëel zijn. VR overbrugt die kloof.
Het tekort aan hulpbronnen verhelpen
Het programma werd gelanceerd in 2023. De wetgever overhandigde $ 500.000 voor hardware. Oorspronkelijk was het voor middelbare en middelbare scholen. Eind vorig jaar breidde het zich vervolgens uit naar basisscholen.
De staat gebruikt CareerViewXR. Het heeft 118 modules. Het is gekoppeld aan het bestaande RUReady ND-programma, maar voegt een visuele laag toe die capaciteitentests missen.
Maak kennis met Ann Pollert. Ze bestuurt een busje beladen met zeven headsets door zes provincies. Ze gaf vroeger lezingen van vijftig minuten. Kinderen staarden wezenloos.
Nu laat ze zien hoe ze een graafmachinemotor kunnen vervangen. Het is visceraal. Het helpt haar interesse te ontdekken voordat een student er zelfs maar aan denkt om zich aan te melden voor de universiteit.
“Hiermee… Het helpt me de studenten te identificeren [om ze verder aan te moedigen].”
Het is geen vervanging voor adviseurs. Vooral op middelbare scholen, waar deze adviseurs al verdrinken in de werkdruk. Kleine steden hebben vaak geen begeleidingspersoneel.
Pollert is daar duidelijk over.
“Het is alles bij elkaar… Het is niet het busje.”
Te vroeg om te zeggen
Dus, werkt het?
Wayde Sick haalt zijn schouders op. Het is nog te vroeg voor harde cijfers. Is de retentie gestegen? Nog moeilijk te zeggen.
Hij richt zich op de jongeren. Het idee is blootstelling. In de vijfde of zesde klas weet een kind hoe een fabriek eruit ziet. Op de middelbare school kunnen ze echte cursussen kiezen.
VR is niet alleen bedoeld om coole dingen te laten zien. Het toont stress.
Tadych herinnert zich een student die in paniek raakte op de virtuele Eerste Hulp. Het was luid. Snel. Angstaanjagend. Het kind haatte het.
Dat is goed nieuws.
“Het is net zo nuttig [om] te ontdekken [wat] je niet [wilt] doen.”
De technologie zal waarschijnlijk evolueren. Misschien later augmented reality. Meer interactie. Meer trouw.
Ziek wil dat studenten blijven. Om er vroeg achter te komen wie ze zijn. Om te zien dat er hier in hun landelijke landschap opties bestaan.
Hij gelooft in rijke ervaring. Vroeg. Vaak.
De vraag is niet alleen of het werkt.
Het gaat erom of een headset een kind daadwerkelijk kan overtuigen om een leven op te bouwen in de middle of nowhere.
De turbines blijven draaien. De hoofdtelefoons staan aan. Laten we eens kijken waar ze heen gaan.
