Het verbod gaat vandaag in. Het treft Oeganda, Zuid-Soedan en de Democratische Republiek Congo (DRC). Dertig dagen is de klok. Geen extensies. Geen excuses.
Ebola is hier de drijvende kracht. In het bijzonder de Bundibugyo-soort. Niet het beroemde Zaïre-scenario dat een paar jaar geleden in West-Afrika rondspookte. Ander beest. Lagere dodelijkheid misschien. Maar nog steeds dodelijk. We hebben het al over minstens 100 doden in de regio. Het aantal vermoedelijke gevallen loopt in de honderden. Slechts een tiental zijn bevestigd.
Het is een puinhoop.
Amerikaanse burgers en permanente inwoners kunnen nog steeds naar huis terugkeren. De muur is niet voor hen. Alle anderen worden bij de poort afgewezen. Waarnemend CDC-hoofd Jay Bhattacharya ondertekende het bevel. Het doel is simpel: tijd kopen. De Wereldgezondheidsorganisatie noemde het zondag een mondiale noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid. Paniek is nog niet het juiste woord, maar urgentie is dat zeker wel.
Er zijn zes Amerikanen in de mix. Of waren. Ze werden ontmaskerd in de DRC. Eén werd ziek. Symptomen kwamen naar voren. Nu zijn ze in Duitsland. Dat is het plan. Houd het daar. Laat het niet hier komen.
Gezondheidscontroles op luchthavens worden strenger. Contacttracering wordt uitgebreid. De CDC wil met iedereen praten die onlangs de risicozone is binnengegaan.
Het risico voor het publiek blijft laag.
Dat zeiden ze tijdens een persconferentie. Ze zeiden het omdat mensen het moeten horen. Stelt het je gerust? Waarschijnlijk niet. Interne bloedingen geven niets om uw gevoelens. Het verscheurt je.
Er is geen vaccin. Ook geen specifieke remedie. U blijft achter met ondersteunende zorg. Het sterftecijfer voor Bundibugyo ligt tussen 25% en 50%. Dat is niet de 50%+ die we eerder zagen, maar het is slecht.
Dit voelt anders dan 2014. Snellere reactie? Misschien. Of gewoon beter angst.
We zullen zien. Het virus blijft in beweging. De klok begint nu te tikken.
