Verlamming zou een volledige stop moeten zijn. Niet altijd meer.
In 2023 slaagden chirurgen van de Feinstein Instituten in New York erin iets te bedenken dat op sciencefiction leek. Vijftien uur open hersenchirurgie. Er zijn twee neurale bypasses geïnstalleerd. Een hersencomputerinterface in kaart gebracht op het zenuwstelsel van een verlamde man genaamd Keith Thomas. Het werkte. TIME Magazine plaatste de technologie zelfs in de Hall of Fame, wat passend lijkt gezien de ernst van wat er is gebeurd.
“Er was een tijd dat ik niet wist of ik wilde leven. Nu voel ik een hand die de mijne vasthoudt. Het is overweldigend.”
Thomas zei dat na vier maanden. Vandaag is hij drie jaar verwijderd van de bezuiniging en de resultaten blijven stabiel. Hij publiceerde vandaag updates in Nature Medicine waaruit blijkt dat hij zichzelf daadwerkelijk kan voeden. Drink uit een kopje. Voel dingen. Echt gevoel, niet alleen trillingen.
Hier ziet u hoe de hardware werkt:
- Er zitten vijf micro-elektrode-arrays in de hersenen van Thomas.
- Machine learning raadt ongeveer 85 procent van de tijd zijn bewegingsintentie.
- Die signalen veroorzaken elektrische stimulatie in zijn onderarmspieren.
- Hij verplaatst ze.
- Een 3D-geprinte beugel heeft sensoren die de grijpkracht meten.
- Die metingen lopen terug om zijn sensorische cortex te stimuleren.
Het is een lus. Invoer en uitvoer aan elkaar gestikt door code en draden. Het systeem kan beter met de cognitieve belasting omgaan dan eerdere iteraties, wat enorm is. De meeste mensen moeten stoppen met aan al het andere te denken, alleen maar om een cursorbeweging te maken of een koffiekopje te pakken. Thomas kan dit doen terwijl hij praat. Hij pakte onlangs een holle eierschaal op en brak hem negentig procent van de tijd niet, wat een soort finesse vereist die verlamming normaal gesproken vernietigt.
Chad Bouton, die hielp bij het ontwerpen van de opstelling, noemt het een nieuw behandeltraject. We springen niet alleen over de blessure heen. We herbedraden het zenuwstelsel volledig. Dat citaat klinkt bekend omdat Bouton feitelijk tweemaal precies hetzelfde zei in de persmaterialen, maar de herhaling benadrukt hoe radicaal het mechanisme is. Het is geen brug. Het is een renovatie.
Hoe ziet herbedrading eruit voor Thomas? Zijn gezicht krabben. Zijn eigen ogen afvegen. Zijn hondenvacht voelen als hij haar aait. Het terugwinnen van de handdruk van zijn zus. Deze lijken klein. Ze zijn enorm. Verbinding en zelfgevoel zijn twee dingen die meestal gepaard gaan met schade aan de wervelkolom.
“Naast de studiesessies kan ik aan mijn gezicht krabben. De technologie gaf me weer verbinding en een gevoel van eigenwaarde.”
Het team gaat nu verder. Er worden steeds meer onderzoeken uitgevoerd naar verschillende niveaus van schade aan de wervelkolom. Ze hebben onlangs iets wilds geprobeerd: een intermenselijke neurale bypass. Thomas voelde wat een andere patiënt voelde toen die persoon voorwerpen aanraakte. Het roept meer vragen op dan eerlijke antwoorden. Waar eindigt de ene geest en begint de volgende in deze opstellingen? Is dit een geneesmiddel of een cyborg-prototype?
Alleen de tijd leert het. Maar miljoenen verlamde patiënten wachten op het antwoord en dit onderzoek zou de sleutel kunnen zijn.
