Een stel kunstmatige menselijke embryo’s drijft op het Tiangong-station.
Ze zijn niet echt.
De Chinese Academie van Wetenschappen noemt het de allereerste studie van deze structuren in de ruimte. We moeten één ding onmiddellijk duidelijk maken. Dit zijn stamcellen. Gewoon stamcellen, gevormd om de eerste paar dagen van een daadwerkelijke zwangerschap na te bootsen.
Stop er één in de baarmoeder en er gebeurt niets. Geen kindje.
Ze bestaan omdat internationale regels onderzoek op echte embryo’s na twee weken blokkeren. Wetenschappers hebben een maas in de wet geslagen met biologie. Een model dat lijkt op ontwikkeling, maar stopt voor de ethische rode lijn.
“Het menselijke kunstmatige embryo is gemaakt van menselijke stamcellen als grondstof”, legt projectleider Yu Leqian uit. “Dit is geen echt menselijk embryo… Het kan echter dienen voor het bestuderen van de vroege menselijke ontwikkeling.”
De payload werd eerder deze maand gelanceerd. Een controlegroep blijft op aarde om advocaat van de duivel te spelen.
Vijf dagen is het venster.
Dat is de tijdlijn voor de monsters aan boord voordat ze bevroren worden. Stevig bevroren, niet alleen koud. Dan begint de terugreis.
Yu wil een vergelijking. Aardemonsters versus ruimtemonsters.
“We hopen dat we, door de ontwikkeling van ruimte- en grondmonsters te vergelijken, de factoren kunnen identificeren die de vroege menselijke embryonale groei beïnvloeden.”
Langdurige bewoning brengt risico’s met zich mee. Yu wil eerst weten wat er kapot gaat.
Ruimtevruchtbaarheid is een allegaartje van geschiedenis. Enkele successen, meestal mislukkingen.
In 1994 paren NASA-astronauten Japanse rijstvissen op een shuttle. Het werkte.
Toen ging het mis.
Fruitvliegjes in een lage baan om de aarde produceerden larven met hogere sterftecijfers. Muizenembryo’s? Het is niet gelukt om op te staan. Ratten probeerden in 1977 te paren. Niets. Geen zwangerschap.
Toen was er 2014.
Gekko’s.
Russische satelliet. Contact verloren. Contact kwam te laat terug.
De gekko’s waren dood. Voordat ze zich konden voortplanten. Voordat we het konden weten.
Dus waarom moeite doen?
Misschien bevatten de nep-embryo’s antwoorden die dode hagedissen niet hadden. We zouden er misschien achter kunnen komen waarom het menselijk leven wankelt in gewichtloosheid. Of misschien komen de gegevens terug en zeggen hetzelfde. Ruimte is moeilijk. De biologie is kwetsbaar.
De capsules zijn bevroren. De resultaten zijn in afwachting.
Wij wachten.
