Marvin Minsky nie ograniczył się do badań nad sztuczną inteligencją. Położył podwaliny pod tę dziedzinę. Matematyk i informatyk, urodzony w Nowym Jorku w 1927 r., zmarły w Bostonie w 2016 r., otrzymał najwyższe wyróżnienie w swojej dziedzinie – nagrodę A.M. Turinga w 1969 r. Jego prace kształtują sposób, w jaki rozumiemy maszyny naśladujące ludzki umysł.
Jego ścieżka nie była prosta. Po służbie w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych w latach 1944–1945 Minsky rozpoczął studia na Uniwersytecie Harvarda w 1946 r. Interesował się fizyką, neurofizjologią i psychologią, które ukończył z wyróżnieniem z matematyki w 1950 r. W 1951 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Princeton. Tam stworzył pierwszy symulator sieci neuronowej. Następnie powrócił na Uniwersytet Harvarda, gdzie w 1954 roku uzyskał doktorat z matematyki i został członkiem prestiżowego Society of Fellows. Dwa lata później, w 1955 roku, wynalazł konfokalny mikroskop skaningowy.
Era MIT i projekt AI
W 1957 Minsky przeniósł się do Massachusetts Institute of Technology (MIT). Jego cel był jasny: chciał wykorzystać komputery do modelowania i zrozumienia ludzkiego poznania. Nie był sam. Profesor inżynierii elektrycznej MIT, John McCarthy, również interesował się sztuczną inteligencją. McCarthy opracował język programowania LISP i przyczynił się do stworzenia systemu podziału czasu, który umożliwiał wielu użytkownikom interakcję z jednym komputerem mainframe.
W 1959 roku Minsky i McCarthy założyli projekt sztucznej inteligencji. Organizacja ta później przekształciła się w Laboratorium Informatyki i Sztucznej Inteligencji MIT. Szybko stał się jednym z najważniejszych ośrodków badawczych w tej nowej dziedzinie. Minsky całą karierę spędził w MIT. Został profesorem nauk ścisłych w Donner w 1974 r., a profesorem sztuki i nauk medialnych firmy Toshiba w 1990 r.
Definiowanie inteligencji poprzez „ramy”
Definicja sztucznej inteligencji Minsky’ego była prosta i bezpośrednia. Jest to „nauka o tworzeniu maszyn zdolnych robić rzeczy, do których ludzie potrzebują inteligencji”. Jednak wczesne sukcesy ustąpiły miejsca trudnościom. Naukowcy próbowali opisać świat zewnętrzny, stosując ścisłą składnię języków programowania.
W 1975 roku Minsky zaproponował koncepcję „ramy”. Chciał określić ogólne informacje, które należy zaprogramować w komputerze przed wydaniem szczegółowych instrukcji. Wyobraź sobie system, który nawiguje po pomieszczeniach połączonych drzwiami. Ramki potrafią więcej niż tylko wyświetlanie współrzędnych. Formułują zdrowy rozsądek, jaki posiada dziecko. Drzwi kołyszą się na zawiasach. Może otwierać i zamykać. Przed pchaniem lub ciągnięciem może być konieczne obrócenie uchwytu.
Ramy stały się bogatym pojęciem dla badaczy. Jednak zastosowanie tego podejścia do bardzo złożonych sytuacji okazało się trudne.
Społeczeństwo Rozumu
Minsky opublikował The Society of Mind w 1985 roku, opierając się na swoich koncepcjach i badaniach z zakresu psychologii rozwoju dziecka. Minsky wierzył, że umysł składa się z indywidualnych czynników, które wykonują podstawowe funkcje, takie jak równowaga, ruch i porównywanie. Krytycy argumentują, że chociaż pomysł jest łatwy do zrozumienia dla ogółu społeczeństwa, ma on niewielkie zastosowanie praktyczne dla badaczy sztucznej inteligencji.
Jego bibliografia obejmuje Perceptrony: wprowadzenie do geometrii obliczeniowej (1969), napisane wspólnie z Seymourem Papertem, oraz The Emotion Machine (2006), w których zaproponował teorię wyższych rzędów ludzkich emocji.
Dziedzictwo i uznanie
Minsky jest członkiem Narodowej Akademii Inżynierii i Narodowej Akademii Nauk. Jest także członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuki i Nauki oraz Instytutu Inżynierów Elektryków i Elektroników (IEEE).
Jego nagrody wykraczają poza Nagrodę Turinga. Otrzymał Nagrodę Japonii w 1990 r. i Medal Benjamina Franklina w 2001 r.
Czy sztuczna inteligencja jest przydatna dla społeczeństwa? Odpowiedź jest nadal kontrowersyjna. Jednak wkład Minsky’ego w zrozumienie inteligencji maszyn jest niezaprzeczalny. Pokazuje, że tworzenie umysłu wymaga czegoś więcej niż tylko kodu. Aby zrozumieć świat, potrzebny jest układ odniesienia.
