Ontvang de nieuwsbrief 💡
Doorbraken en DIY-tips zes dagen per week.
E-mailadres [Abonneren]
Door je aan te melden, bevestig je 16+, ga je akkoord met de voorwaarden en accepteer je cookies. U kunt zich op elk gewenst moment afmelden.
Cursief is terug. Staten en provincies voegen het vloeiende script opnieuw toe aan leerplannen. De argumenten? Dun.
Er zijn zeker goede redenen om het te onderwijzen. Maar de populaire zijn leugens. Mensen zweren dat het sneller is. Ze beweren dat het je hersenen meer stimuleert dan printen. Ze houden vol dat de wet dit vereist voor handtekeningen.
Fout. Alles.
Dit is wat de wetenschap en de wettelijke code feitelijk zeggen.
Snelheid is niet het voordeel
Je hoort het voortdurend: cursief schrijft sneller.
De wetenschap is het daar niet mee eens. Ik keek. Er bestaat geen enkel onderzoek dat de snelheidsmythe bevestigt. Interessante vondsten? Ja.
Uit een proef uit Maryland en Washington uit 1998 bleek dat het snelheidsverschil nul was. Een raar voorbehoud: schrijven in gemengde stijl (gedeelten cursief, delen gedrukt) was zowel sneller en duidelijker.
Maar hier is de echte kicker.
Frankrijk leert alleen cursief. Quebec leert beide. Uit een onderzoek uit 2013 naar dit natuurlijke experiment bleek dat kinderen uit Quebec sneller schreven. Hun puinhoop? Hoger. Leesbaarheid? Lager.
Dus waarom?
Onderzoekers speculeren niet. Ik doe.
Het is de pen.
“Vulpennen willen verbinding maken”, schreef Josh Giesbrecht in 2015. “Balpennen… moeten in het papier worden geduwd.”
Fonteininkt stroomt. Hij houdt van een lijn. Balpennen vechten tegen je. Ze slepen. Cursief op een balpen is wrijving.
Hersenboost? Een mythe.
Handschrift helpt het geheugen. Dat weten wij. Notities op papier activeren andere neurale paden dan typen. Het plakt beter. Goede reden voor pen en papier.
Maakt de stijl uit?
Nee.
Het argument dat cursief specifiek je hersenen beter bedraadt dan gedrukt, ontbreekt aan bewijs. Geen.
Jim Hewitt en Nidhi Sach uit Toronto hebben alles beoordeeld. Hun oordeel was bot: geen voordelen voor cursief boven print. Of andersom.
Een andere recensie uit Toronto uit 2012 herhaalde dit. Handschrift verslaat typen om te leren. Welk type handschrift?
“Dat kunnen we nog niet zeggen”, schreven ze. “Of beide nodig zijn, is… twijfelachtig.”
Het gereedschap is belangrijk. De lus? Irrelevant.
Wettelijke handtekeningen
De laatste mythe: je moet cursief tekenen, anders maakt de wet het ongeldig.
Kinderen hebben dit nodig voor de volwassenheid, zeggen ze.
Vals.
De Uniform Commercial Code in de VS bepaalt de norm. Een handtekening kan ‘een woord, teken of symbool’ zijn.
Afdrukken zijn prima. Een ‘X’ werkt. Elk teken, zolang het maar bewijst dat je het met opzet hebt gedaan.
Ik zocht naar elk land dat cursieve handtekeningen nodig had.
Ik kon er geen vinden.
Gedrukte namen binden contracten wereldwijd.
Dus waarom de lussen leren? Misschien traditie. Misschien nostalgie. Maar het is zeker niet voor snelheid, hersens of de wet.
Waarom dan moeite doen?
Ik weet het niet zeker. Het bewijs ondersteunt de haast niet.
