Przez dziesięciolecia w lingwistyce dominowało proste przekonanie: mówisz tak samo jak ludzie wokół ciebie. Jeśli dorastałeś na południu Ameryki, rozwiniesz w sobie charakterystyczny południowy akcent; jeśli przeprowadzisz się do regionu Wielkich Jezior, twoje samogłoski zmienią się, aby dostosować się do lokalnego dialektu. Jednak nowe badania pokazują, że sposób, w jaki mówimy, w coraz mniejszym stopniu zależy od naszych współrzędnych fizycznych, a coraz bardziej od naszego wewnętrznego poczucia siebie.
Złożoność mowy regionalnej
Popkultura często opiera się na uproszczonych stereotypach – niezależnie od tego, czy jest to „południowy akcent”, czy „nowojorski akcent” – ale faktyczna językoznawstwo jest znacznie bardziej złożona. Nawet w obrębie jednego regionu, takiego jak południowe Stany Zjednoczone, istnieje ogromna różnorodność dialektów, w tym Appalachów, Ozark, Południowe Wybrzeże i Luizjana Cajun. Różnice te kształtowane są przez złożone sploty procesów pochodzenia, klas społecznych i historycznych migracji.
Niedawne badanie opublikowane w American Speech sugeruje, że do równania zostaje wprowadzony nowy czynnik: tożsamość.
Badanie hrabstwa Defiance
Lingwiści z Ohio State University (OSU) postanowili przetestować tę teorię w hrabstwie Defiance w stanie Ohio. To miejsce służy jako idealne „językowe skrzyżowanie”, znajdując się w strefie przejściowej pomiędzy akcentem śródlądowym (powszechnym w miastach takich jak Detroit i Chicago) a akcentem środkowym (powszechnym na większości Środkowego Zachodu).
Aby dowiedzieć się, co dokładnie determinuje wzorce mowy w tej mieszanej strefie, badacze przeprowadzili wywiady z 22 mężczyznami i przeanalizowali pięć konkretnych wzorców wymowy samogłosek. Przebadali dwie główne zmienne, aby sprawdzić, która z nich ma największy wpływ na mowę:
1. Wzorzec ruchu: jak często ludzie podróżowali do innych regionów.
2. Tożsamość: to, jak ludzie postrzegają siebie (w szczególności ich związek z „wiejskim” lub wiejskim stylem życia).
Tożsamość jest ważniejsza niż położenie geograficzne
Wyniki obaliły początkowe założenia naukowców. Choć spodziewali się, że częste podróże do innych regionów mogą „zainfekować” akcent danej osoby nowymi cechami fonetycznymi, połączenie to okazało się wyjątkowo słabe.
Zamiast tego najsilniejszą korelację stwierdzono w ** sposobie, w jaki uczestnicy identyfikują się**.
Badacze wykorzystali różne środki do oceny „ mentalności wiejskiej ”, pytając o hobby (takie jak łowiectwo i wędkarstwo w porównaniu z golfem lub grami wideo) oraz preferencje dotyczące stylu życia. Ustalili, że:
– Uczestnicy silnie związani z wiejskim, „wiejskim” stylem życia często posługiwali się wzorami wymowy samogłosek charakterystycznymi dla odległych regionów, takich jak Appalachy czy Południe.
„Stało się to, mimo że uczestnicy nie mieli bezpośrednich połączeń z tymi obszarami i mieszkali setki kilometrów dalej.
„Sposób, w jaki ludzie mówią, może zależeć od tego, kim chcą być, a nie tylko od tego, gdzie mieszkają” – wyjaśnia Katherine Campbell-Kibler, lingwistka z OSU i współautorka badania.
Cyfrowy wpływ na dialekt
Ta zmiana oznacza znaczącą zmianę w sposobie rozprzestrzeniania się kultury ludzkiej. W przeszłości język był zlokalizowany: przejmowałeś sposób, w jaki mówisz, od sąsiadów, rodziców i społeczności lokalnej. Dziś żyjemy w epoce hiperłączności.
Jak zauważa Campbell-Kibler, Internet, media społecznościowe i telewizja pozwalają nam konsumować style życia i kultury z całego świata. Nie jesteśmy już zamknięci w bańce językowej naszego środowiska fizycznego. Jeśli dana osoba utożsamia się z konkretną subkulturą lub stylem życia, którą widzi w Internecie, może podświadomie przyjąć znaczniki językowe tej kultury, niezależnie od tego, gdzie faktycznie się znajduje.
Wniosek
Chociaż geografia pozostaje podstawowym elementem dialektu, tożsamość osobista i konsumpcja kulturowa wyłaniają się jako nowe, potężne siły napędowe naszej mowy. Coraz częściej nasze akcenty są odzwierciedleniem wybranych przez nas wartości i społeczności, do których należymy, a nie tylko naszego kodu pocztowego.
