Het ruikt weer naar vroege COVID. 🚢
Een cruiseschip. Een onbekende ziekteverwekker. Geen test om te bepalen wie ziek is en wie niet. De angst is voelbaar en weerspiegelt een jaar dat voorbij is. Maar deze keer wachtte het laboratorium niet op federale goedkeuring. Ze moesten gewoon aan het werk.
De weekendgrind
Wetenschappers van het Nebraska Public Health Laboratory hebben tijdens het weekend van 9 en 10 mei de hele nacht doorgebracht. Hun doel? Het Andes-hantavirus. Het is de bug die de passagiers van de MV Hondius infecteert. Tot nu toe zijn tien mensen ziek geworden en zijn er drie overleden.
De inzet was hoog. Ambtenaren houden minstens 41 reizigers in de VS in de gaten. Achttien zitten vast in de Nationale Quarantaine-eenheid van Omaha. Het kan tot 6 weken duren voordat de symptomen verschijnen.
Hier is het probleem: de CDC had alleen bloedtesten die antilichamen detecteren.
Dat helpt mensen die al ziek zijn. Het vertelt je dat hun immuunsysteem iets heeft bestreden. Maar het mist het asymptomatische. De mensen die rondlopen met lage niveaus van het virus, wachtend om te ontploffen. De CDC was bezig met het bouwen van hun eigen test. Het was nog niet klaar. Nebraska besloot zelf de kloof te overbruggen.
“Serologie zoekt naar een reactie… PCR is ontworpen om te kunnen testen voorafgaand aan de symptomen.”
– Peter Iwen
Waarom bloed? Geen zwabbers.
Peter Iwen en Emily McCutchen runden de show. Iwen is de laboratoriumdirecteur; McCutchen is plaatsvervanger. Ze praatten met Scientific American om de strijd uit te leggen.
Bij de test wordt gebruik gemaakt van bloed. Geen neusuitstrijkje. Je neemt bloed af, isoleert het virale RNA. Als er Andes-hantavirus-RNA aanwezig is, amplificeer je het met behulp van PCR. Je maakt het signaal luid genoeg om te horen. Het is hetzelfde principe als de snelle COVID-tests die we allemaal kennen. Andere bron, ander virus. Dezelfde wetenschap.
Zaterdagochtend begon de klok. Reagentia kwamen tot dan toe niet eens aan.
Validatie onder druk
Je kunt niet zomaar chemicaliën mengen en er dan mee ophouden. Er zijn regels.
CLIA 1988 schrijft bepaalde normen voor. Nauwkeurigheid. Gevoeligheid. Precisie. De test moet zichzelf bewijzen voordat het wettelijk is toegestaan om een ‘ja’ of ‘nee’ uit te spugen op een menselijke patiënt. McCutchen werkte zondag laat. Iwen bleef tot 21.00 uur op om de validatiepapieren af te tekenen.
Waarom? Omdat de reizigers van de quarantaine-eenheid maandag om half twee ‘s nachts bij het laboratorium verschenen.
Ze sliepen niet. De patiënten die in het donker wachtten, ook niet.
Wie wordt getest?
Eén passagier testte aanvankelijk ‘licht positief’ in Nederland. Het bleek niet doorslaggevend en vervolgens negatief. Dat was niet de taak van Nebraska. Ze hebben geprobeerd die gegevens op te sporen met beperkt succes.
In Nebraska? Je hebt toestemming nodig. Ze nemen niet alleen je bloed af. Als u tekent en het exemplaar arriveert, testen ze het. Ze staan open voor verzoeken van andere quarantainelocaties in het hele land, niet alleen van Omaha.
Kunnen ze opschalen?
McCutchen zegt ja. Ze kozen specifiek voor instrumenten omdat ze volumegroei mogelijk maken. Ze hopen ze niet nodig te hebben, maar de machinerie is er.
Praten met de grote jongens
Communicatie met het CDC? “Alles gaat goed”, zegt Iwen. Er zijn moeilijkheden. Federale agentschappen bewegen langzaam. Maar ze zijn verbonden. Ze helpen elkaar.
En de wereld buiten de VS? Het University of Nebraska Medical Center werd enkele dagen geleden een WHO Collaborating Center.
Het is een internationaal evenement.
Het virus stopt niet bij de grens. Het testen moet doorgaan. Zal het?
Niemand weet het nog zeker. Maar in Nebraska zijn ze klaar voor het monster. 🩸
