Volwasseneneducatie is geen nieuw fenomeen. Het bestaat al tientallen jaren, ook al voelt de term ‘voortgezette educatie’ aan als een recent bedrijfsmodewoord. In de Verenigde Staten was de Universiteit van Wisconsin in 1904 een pionier op dit gebied. Het was de eerste academische instelling die programma’s aanbood die specifiek waren ontworpen voor volwassenen die hun standaardopleiding al hadden afgerond.
Snel vooruit naar 1969. Empire College aan de State University van New York pakte het anders aan. Het was niet zomaar een add-on-programma. Het was de eerste instelling die zich volledig aan volwasseneneducatie wijdde.
De methoden die in deze programma’s worden gebruikt, zijn net zo gevarieerd als de studenten zelf. Misschien vind je iemand die alleen studeert door zelfstudie. Anderen vertrouwen misschien op uitzendingen, videobanden, onlineplatforms of andere vormen van afstandsonderwijs. Groepsdynamiek speelt ook een grote rol. Denk aan discussiegroepen en studiekringen.
Conferenties, seminars en workshops zijn ook een belangrijk onderdeel. Dan is er de traditionele voltijdse of deeltijdse klassikale studie. Herstelprogramma’s blijven gebruikelijk. Gelijkwaardigheidstests op middelbare scholen en basiscursussen op het gebied van alfabetisering helpen degenen die het eerder hebben gemist.
Het onderwerp is de afgelopen jaren geëxplodeerd. Het gaat niet langer alleen om algemene kennis. Nu kunt u autoreparatie leren. Pensioenplanning is een belangrijk onderwerp. Computervaardigheden zijn voor velen essentieel.
Deze uitbreiding weerspiegelt de erfenis van toegankelijk, praktisch leren van de Chautauqua-beweging. Het doel is altijd hetzelfde geweest. Om volwassenen te helpen hiaten in hun kennis of vaardigheden op te vullen. Of dat nu betekent dat je een GED moet halen of moet leren hoe je een carburateur repareert. De definitie van wat geldt als ‘onderwijs’ voor volwassenen is nog nooit zo flexibel geweest.
