Neandertalczycy nie byli duchami. Byli ciałem i kościami i chodzili po ziemi wraz z naszymi przodkami przez tysiące lat. Nawet spali z nami, co wyjaśnia, dlaczego większość z nas nadal nosi fragmenty ich DNA.
Ale ten genetyczny uścisk dłoni pozostawia podstawowe pytania bez odpowiedzi. O czym oni rozmawiali? Co zrobili, kiedy polowanie się skończyło?
Nowe badanie opublikowane w PNAS sugeruje, że mogli mieć wiele wspólnego kulturowo. Swoiście.
Dowód w jaskini
Lokalizacja: jaskinia Üçağıзlı II we współczesnej Turcji. Chronologia jest niejasna, ale orientacyjna. Neandertalczycy dzierżawili to miejsce od około 77 000 do 59 000 lat temu. Współcześni ludzie przybyli później i pozostali tam aż do około 47 000 lat temu. Autorzy badania, pod kierunkiem Ismaila Baykara z Uniwersytetu Gaziantep, nie twierdzą, że grupy spotkały się twarzą w twarz. Nie jest to konieczne.
Warstwy w jaskini są rozdzielone. Kości pochodzą z różnych epok. Ale narzędzia? Taktyka polowania? Styl życia?
Zaskakująco podobne.
Więcej niż tylko przetrwanie
Baykar nazywa to jedną z „najbardziej znaczących niespodzianek” w danych. Nie mówimy o kamiennych nożach ani grotach włóczni. Mówimy o skorupach.
Małe spiralne rzeczy. Columbella rustica, mięczak z Morza Śródziemnego. Obie grupy, neandertalczycy i Homo sapiens, podjęły wysiłki, aby zebrać te konkretne muszle. Dlaczego?
W pobliżu znajdowało się wiele innych rodzajów muszli. Łatwiej złapać? Częściej? Nie ma znaczenia. Wybrali małe.
Zmusza nas do ponownego rozważenia natury barier kulturowych, a może nawet granic inteligencji, pomiędzy różnymi grupami ludzkimi w Lewancie.
Wcześniej tego typu zbieranie muszli uważano za wyłączną cechę współczesnych ludzi. Wyznacznik myślenia symbolicznego. Znak czegoś więcej.
Może.
Badanie sugeruje, że nie są one już wyłączne. Być może pod presją, by po prostu pozostać przy życiu, obie grupy poczuły potrzebę udekorowania się. Tworzenie znaczenia z błota i wybrzeża.
Czy to oznacza, że je skopiowaliśmy? A może oni są nami? A może to po prostu… coś, co ludzie robią, gdy mają wolne ręce?
Być może nigdy nie będziemy pewni. Ale cisza jaskiń nie krzyczy już o pustce. Brzmi jak powszechne nawyki.
Co rodzi pytanie, na które wciąż nie odpowiedzieliśmy. Czego jeszcze nam brakowało przez ten cały czas? 🐚
