Daniel Gray Quillen zmienił sposób, w jaki matematycy myślą o kształcie i strukturze. Zmarł w Gainesville na Florydzie w kwietniu 2011 roku w wieku 70 lat. Jednak jego prace, zwłaszcza algebraiczna teoria K, pozostają kamieniem węgielnym współczesnej matematyki.
Urodził się w 1940 roku w Orange w stanie New Jersey. Jego droga do otrzymania najwyższych wyróżnień w tej dziedzinie rozpoczęła się na Uniwersytecie Harvarda. Uzyskał tam stopień doktora w 1969 r. Od tego czasu jego kariera zaprowadziła go za Atlantyk na szczyt badań akademickich. Od 1973 do 1988 pracował w Massachusetts Institute of Technology. Od 1984 do 2006 roku pracował w Instytucie Matematyki Uniwersytetu Oksfordzkiego.
Nagroda Fieldsa 1978
Przełomowy moment w życiu Quillena nastąpił w 1978 roku w Helsinkach w Finlandii. Tutaj otrzymał Medal Fieldsa, często nazywany Nagrodą Nobla w matematyce. Komisja uznała jego wyjątkową zdolność do wypełniania luk między różnymi gałęziami matematyki.
Nie tylko studiował algebraiczną teorię K w izolacji. Zastosował do tego metody geometryczne i topologiczne. To podejście było innowacyjne. Pozwoliło to matematykom spojrzeć na struktury algebraiczne przez pryzmat przestrzeni.
Rozwiązanie problemu Serry
Ocena ta została wystawiona nie tylko za jedno osiągnięcie. Stało się to przyczyną serii badań, które rzuciły światło na długoletnią tajemnicę. W 1976 roku Quillen rozwiązał problem postawiony 20 lat wcześniej przez Jean-Pierre’a Seurata. Ser zastanawiał się nad strukturą pewnych abstrakcyjnych przestrzeni matematycznych.
Odpowiedź Quillena była elegancka. Pokazał, że wiele wysoce uogólnionych przestrzeni można zbudować z podstawowych elementów. Robił to krok po kroku, według pomiarów. To jak znalezienie podstawowych cegieł do zbudowania złożonej katedry. To zrozumienie pozwoliło matematykom lepiej zrozumieć, jak działają te abstrakcyjne byty.
Wkład do teorii kobordyzmów
Jego wpływ wykraczał poza teorię K i problem Serresa. Wniósł także znaczący wkład w teorię kobordyzmu René Thoma. Ta dziedzina bada, w jaki sposób kształty przekształcają się w siebie w przestrzeniach wielowymiarowych. Praca Quillena pomogła wyjaśnić powiązania między tymi przemianami.
Główne publikacje
Idee Quillena są zapisane w kilku ważnych tekstach. Godną uwagi wczesną pracą jest Algebra homotopowa (1967). Artykuł ten położył podwaliny pod jego późniejszą pracę.
W dalszej części swojej kariery był współautorem, wraz z Grahamem B. Segalem i Shung Tsun Zou, książki The Interaction of Mathematics and Particle Physics (1990). Książka podkreśla skrzyżowanie czystej matematyki i teorii fizycznej i pokazuje, jak zainteresowania Quillena obejmowały oba obszary.
Jego osiągnięcia polegały nie tylko na udowodnionych twierdzeniach.

















