Ontvang de populair-wetenschappelijke dagelijkse nieuwsbrief 💡
Doorbraken, ontdekkingen. DIY-tips. Zes dagen per week verzonden.
Voor een lange tijd. We dachten dat ze te dom waren om te overleven. Het oude verhaal ging dat de Neanderthalers verloren gingen omdat ze de Homo sapiens niet konden bijhouden. Gewoon een intelligentiekloof. Maar het bewijsmateriaal tegen dit luie verhaal blijft zich opstapelen. Ze waren niet langzaam. Ze werden aangepast. De nieuwste vondst? Overblijfselen van eeuwenoude schelpdieren. Gedateerd 115.00 jaar terug. Ze aten kokkels en mosselen voordat de mensen massaal arriveerden. Of tenminste. Ze wisten precies hoe ze ze veilig moesten eten.
Een Spaanse grot met een verhaal te vertellen
De gegevens komen uit de Los Aviones-grot. In Cartagena, Spanje. Vandaag. Onderzoekers vonden botten van 115 millennia geleden. Niet zomaar willekeurig afval. Er blijft 115 duizend jaar oud weekdier over. Gastropoden. Limpets. Duidelijk geoogst. Opzettelijk.
Dit versnippert de oude theorie. Degene die zei dat Neanderthalers de kust haatten. Of konden de voedselbronnen uit de zee niet aan. Vals.
Ze consumeerden het hele jaar door mariene hulpbronnen. Maar met een duidelijke voorkeur voor de winter.
Asier García-Escárzaga doet mee aan het onderzoek. Hij is archeoloog in Barcelona. Hij ziet het patroon. Ze aten niet voortdurend zeevruchten. Nee. Van november tot april werden de stranden zwaar getroffen. Toen het koud was.
Het is slim. Echt slim. Veel weekdieren broeden in de winter. Vetter. Lekkerder. Betere textuur. Plus. De zomer brengt vergif. Giftige algen. Rot. Zomerschelpen zijn een gok. Winterschelpen zijn een overwinning. Waarom het riskeren?
De botten lezen als klokken
Dus. Hoe weten we dat ze op de winter hebben gewacht? We kunnen de doden niet interviewen. Niet meer. Maar de chemie helpt. De granaten bevatten zuurstofisotopen. Binnen de carbonaatstructuur. Deze niveaus veranderen met de watertemperatuur. Natuurlijke thermometer. Prehistorisch uurwerk.
García-Escárzága noemt het ongecompliceerde wetenschap. De isotopen vertelden het verhaal. Ze jaagden als de zee koud was.
Denk na over de voedingsstoffen. Omega-3 vetzuren. Zink. Goed voor de hersenen. Goed voor baby’s. Dit waren geen uitgehongerde aaseters. Ze voerden een gevarieerd, eiwitrijk dieet direct aan de kust. Het verandert de manier waarop we onze neven en nichten zien. Misschien hebben hun gewoonten de onze gevormd. Hebben wij onze liefde voor oesters van hen geërfd? Wie weet.
Wat we zien in Los Aviones. Is een volledig moderne bestaansstrategie.
Zo noemen de schrijvers het. Modern. Flexibele. Opzettelijk.
Het is gemakkelijk om ze af te schrijven. Brute kracht. Stomp gereedschap. Uitgestorven mislukkingen. Maar dit suggereert een verfijning die we hebben onderschat. Ze lezen de omgeving. Ze waren van plan. Ze wachtten.
Wij eten nog steeds oesters op dezelfde manier. Koud weer. Hoge opbrengst. Dezelfde wiskunde. Misschien zijn we toch niet zo ver uit elkaar.
