Uderzające obrączkowe zaćmienie Słońca – często nazywane „pierścieniem ognia” ze względu na ognistą aureolę światła słonecznego widocznego wokół Księżyca – oświetliło we wtorek części półkuli południowej. Zjawisko to, pierwsze tego rodzaju w 2026 r., miało miejsce, gdy Księżyc przeszedł między Ziemią a Słońcem w najdalszym punkcie swojej orbity, tworząc spektakularny, ale krótkotrwały spektakl niebieski.
Co czyni to zaćmienie wyjątkowym?
W przeciwieństwie do całkowitych zaćmień Słońca, podczas których Księżyc całkowicie zakrywa Słońce, zaćmienie obrączkowe ma miejsce, gdy Księżyc jest zbyt daleko, aby całkowicie zasłonić dysk słoneczny. Pozostawia to jasny pierścień światła słonecznego widoczny wokół sylwetki księżyca. Dlatego nazywa się go pierścieniowym, od łacińskiego słowa oznaczającego kształt pierścienia.
Gdzie go widziano?
Zaćmienie osiągnęło szczyt o godzinie 7:12 czasu wschodniego (EST), a najbardziej spektakularny spektakl był zarezerwowany dla obserwatorów na Antarktydzie. Chociaż zdarzenie to doświadczyło także części Afryki i Ameryki Południowej, tylko osoby na stacji Concordia na Antarktydzie widziały pełny „pierścień ognia” przez nieco ponad dwie minuty w ciągu dwóch godzin.
Dlaczego te zaćmienia są ważne?
Zaćmienia Słońca, choć wizualnie oszałamiające, stanowią także cenne możliwości naukowe. Umożliwiają badaczom badanie korony słonecznej (atmosfery zewnętrznej) i sprawdzanie przewidywań dotyczących orbity Księżyca. Przypominają nam również o dokładnych ruchach ciał niebieskich, które kształtują środowisko naszej planety. Fakt, że to wydarzenie było widoczne na Antarktydzie, pokazuje, jak nawet odległe regiony można powiązać z globalnymi zjawiskami astronomicznymi.
Wkrótce spodziewane jest kolejne zaćmienie obrączkowe, co oznacza, że ci, którzy je przeoczyli, będą mieli kolejną szansę bycia świadkami tego rzadkiego spektaklu.
To zaćmienie przypomina o dynamicznej relacji między Ziemią, Księżycem i Słońcem, oferując zarówno wartość naukową, jak i zapierające dech w piersiach zjawisko naturalne.
