Przez dziesięciolecia naukowcy uważali, że tygrysy były głównymi dużymi kotami, które migrowały do Japonii w epoce plejstocenu. Nowe dane genetyczne ujawniają zaskakującą prawdę: Lwy jaskiniowe, a nie tygrysy, były dominującymi drapieżnikami na archipelagu japońskim między 129 000 a 11 700 lat temu. To odkrycie rewiduje nasze rozumienie prehistorycznej fauny azjatyckiej i podkreśla, jak wczesne migracje ukształtowały regionalne ekosystemy.
Błędnie zidentyfikowane skamieniałości
Błąd wynikał z polegania na morfologii szkieletu, czyli kształcie i strukturze kości, w celu identyfikacji gatunku. Wcześni paleobiolodzy sklasyfikowali skamieniałości znalezione w Japonii jako należące do tygrysów, sugerując, że był to najbardziej prawdopodobny kandydat, biorąc pod uwagę znane trasy migracji dużych kotów z Azji kontynentalnej. Jednakże ostatnie postępy w sekwencjonowaniu DNA i datowaniu metodą węglową ujawniły tę błędną klasyfikację.
Naukowcy ponownie zbadali pięć próbek skamieniałości, które wcześniej zidentyfikowano jako tygrysy. Wynik? Każda próbka zawierała markery genetyczne zgodne z Panthera spelaea, wymarłym lwem jaskiniowym. Należy zauważyć, że w japońskich skamieniałościach z późnego plejstocenu nie znaleziono żadnych genetycznych dowodów na istnienie tygrysów.
Mosty lądowe i przetrwanie długoterminowe
Obecność lwów jaskiniowych w Japonii wiąże się z tymczasowymi mostami lądowymi, które powstały w epoce lodowcowej, łącząc Azję kontynentalną z wyspami. Mosty te umożliwiły migrację różnych gatunków, w tym zarówno lwów, jak i tygrysów. Chociaż tygrysy korzystały z tych tras, dowody sugerują, że lwy były pierwszymi i najbardziej wytrwałymi kolonizatorami Japonii.
Szczególnie interesujące jest to, że lwy jaskiniowe kwitły w Japonii przez co najmniej 20 000 lat po ich wyginięciu na kontynencie euroazjatyckim. To ciągłe przetrwanie sugeruje, że wyjątkowa paleogeografia Japonii, w szczególności ciągłe połączenie mostami lądowymi z kontynentem azjatyckim, zapewniła schronienie tym lwom.
Implikacje dla zrozumienia rozmieszczenia dużych kotów
Wyniki badania poszerzają znany zasięg lwów jaskiniowych dalej na wschód i udoskonalają naszą wiedzę o „strefie przejściowej lwa i tygrysa”, czyli obszarze, w którym oba gatunki w Eurazji pokrywały się. W epoce lodowcowej strefa ta przesunęła się na południe, co miało wpływ na rozmieszczenie obu gatunków. Nowe dowody wskazują, że południowa granica tej strefy przejściowej sięgała dalej do Azji Wschodniej, niż wcześniej sądzono.
„To odkrycie poszerza znany zasięg lwów jaskiniowych w Azji Wschodniej i udoskonala naszą wiedzę na temat tego, jak daleko na południe przesunął się pas przejściowy lew-tygrys w tym okresie”.
Ponowna ocena tych skamieniałości przypomina, że naukowa wiedza zawsze podlega rewizji w miarę udostępniania nowych technologii i danych. W tym przypadku zastosowanie sekwencjonowania genetycznego zasadniczo zmieniło nasze rozumienie populacji dużych kotów w prehistorycznej Japonii.
