Eric Lu heeft niet alleen een lettertype ontworpen. Hij bouwde een val.
Het werkt op optische illusies, met name op illusies die menselijke hersenen vangen, maar generatieve AI laten struikelen. Ghost Font is zeker geen wondermiddel voor de auteursrechtoorlogen. Het lost niet alles op. Maar het is een ingenieus proof of concept. Het herinnert ons eraan dat hoewel algoritmen krachtig zijn, ze nog steeds fundamenteel dom zijn op zeer specifieke, zeer menselijke manieren.
We bevinden ons momenteel in een raar voorgeborchte. Wetgevers zijn aan het woord. Het publiek duwt terug. Technische giganten? Ze pluggen gewoon de stekker uit het stopcontact en schrapen het internet zonder om toestemming te vragen. Tot er daadwerkelijke wetgeving van kracht wordt, staan we er feitelijk alleen voor om op onze woorden te letten. Lu’s experiment laat zien wat we zelf kunnen doen.
Hoe het zich verbergt
De mechanismen zijn bedrieglijk eenvoudig. U typt een bericht. De software plaatst die tekst in honderden bewegende stippen in een snelle videoanimatie. Hier is de truc. De punten die uw letters vormen, bewegen omhoog over het scherm. Het achtergrondgeluid van stippen beweegt naar beneden. Dit creëert een visuele oppositie die je geest op natuurlijke wijze detecteert.
Pauzeer de video. Wat gebeurt er?
De woorden verdwijnen. Ze worden opgeslokt door de statische rommel. Voor een stilstaand beeld – en dus voor de AI die frames doorgaans één voor één scant – is de boodschap verdwenen. AI verwerkt video’s zoals flipbooks. Er wordt naar elke afzonderlijke pagina gekeken. Het voelt de cumulatieve animatie niet zoals jij. Mensen zien beweging. Machines zien datapunten.
“Mensen zullen de cumulatieve animatie zien… maar AI is nog steeds gedwongen om naar de afbeelding op elke afzonderlijke pagina te kijken.”
Om het nog verder te verdubbelen, injecteert Ghost Font ook een loktekst: “geschreven in Ghost Font.” Deze zit in het statische frame. De AI pakt dat op. Het denkt: “Ah, ik heb de tekst.” Het mist de echte boodschap die in de beweging verborgen zit volledig.
Lu testte het met de modellen Claude en OpenAI van Anthropic. Beide mislukten. Ze hebben de boot volledig gemist.
De grenzen van slimheid
Is het perfect? Nee. Lu geeft het toe.
Het lettertype is nutteloos voor lange essays. Het verwerkt korte berichten. Als AI slim genoeg wordt om video te analyseren als optische stroom in plaats van afzonderlijke frames, breekt het hele ding. Maar als AI dat kan, zal het waarschijnlijk toch gewoon je essays voor je schrijven. Wat maakt het uit of het dit lettertype leest?
Het is ook zwaar voor de ogen. Tien seconden naar de duizelingwekkende animatie staren, veroorzaakt hoofdpijn. Het is waarschijnlijk verschrikkelijk voor mensen met bepaalde visuele handicaps. Maar schuilt er niet een zekere vreugde in het zien hoe een inlichtingensysteem dat miljarden waard is, voor de gek gehouden wordt door een aantal punten die naar boven bewegen in plaats van naar beneden?
Misschien. Of misschien is het gewoon een vluchtige overwinning.
Een kleine opmerking voordat je vertrekt: Popular Science is eigendom van Ziff Davis. Ze hebben in april 2025 een rechtszaak aangespannen tegen Open AI wegens inbreuk op het auteursrecht. Dit artikel komt dus van een plek die niet alleen maar filosofisch over het probleem gaat.
