Onderzoekers hebben vermoedelijk de oudst bekende opname van een walvis opgegraven, vastgelegd in 1949 voor de kust van Bermuda door de Woods Hole Oceanographic Institution (WHOI). De opname, gemaakt met behulp van vroege akoestische onderwatertechnologie, bewaart de angstaanjagende geluiden van een bultrug (Megaptera novaeangliae ) op een cruciaal moment in zijn geschiedenis.
De ontdekking en de betekenis ervan
De opname werd aanvankelijk gemaakt op een dunne plastic schijf met behulp van een machine die doorgaans in kantoren te vinden is, en nu gearchiveerd door WHOI in Massachusetts. De herontdekking ervan, bijna acht decennia later, biedt wetenschappers een unieke kans om te bestuderen hoe walvisgeluiden zijn geëvolueerd, en nog belangrijker, hoe menselijke activiteit het natuurlijke geluidslandschap van de oceaan heeft veranderd.
Zoals maritiem bio-akoesticus Laela Sayigh uitlegt: “Gegevens uit deze periode bestaan in de meeste gevallen simpelweg niet… Deze opname kan inzicht geven in hoe de geluiden van de bultrug in de loop van de tijd zijn veranderd.”
Een walvis in crisis
De opname uit 1949 dateert uit een tijd waarin de bultruggenpopulaties in de Noord-Atlantische Oceaan instortten als gevolg van de ongebreidelde commerciële walvisvangst. In 1955 was de soort geslonken tot naar schatting minder dan 1.000 individuen. Tegenwoordig worden walvissen, ondanks een opmerkelijk herstel (met aantallen die nu minstens 20 tot 25 keer hoger zijn), nog steeds geconfronteerd met de bedreigingen van moderne ongeregeldheden.
Moderne bedreigingen en de soundscape
De opname dient als een aangrijpende herinnering aan het feit dat de walvisvangst nu grotendeels onder controle is, maar dat het geluidslandschap van de oceaan voortdurend onder druk staat door scheepvaart, watervervuiling en geluidsoverlast. Dit geluid verstoort de communicatie van walvissen en verstoort mogelijk de parings-, voedings- en migratiepatronen. Het vermogen van walvissen om via hun liedjes met elkaar te ‘praten’ is van cruciaal belang om te overleven.
De herontdekking van deze opname is niet alleen een curiosum uit het archief, maar een cruciale basis om te begrijpen hoe de oceaan is veranderd en hoe we moeten handelen om de toekomst ervan te beschermen.
Het verleden dat op deze schijf is bewaard, is een waarschuwing: zelfs als soorten zich herstellen, duiken er nieuwe bedreigingen op, die voortdurende monitoring en inspanningen voor natuurbehoud vereisen.
