Onderzoekers hebben bij makaken een specifiek neuraal circuit ontdekt dat functioneert als een natuurlijke “rem” op de motivatie, wat verklaart waarom zowel mensen als dieren moeite hebben om onaangename taken op zich te nemen. De ontdekking, gepubliceerd in Current Biology, suggereert dat uitstelgedrag niet simpelweg een kwestie van wilskracht is, maar geworteld is in neurobiologische mechanismen.
De motivatierem: een neuraal pad
Het onderzoek concentreerde zich op hoe apen reageerden op taken met verschillende beloningen: een eenvoudige beloning versus een beloning gecombineerd met een onaangename stimulus (een luchtje in het gezicht). Zoals verwacht aarzelden apen meer als de taak een aversieve luchtstoot omvatte.
Om dit verder te onderzoeken, gebruikten wetenschappers chemogenetica – een methode om de activiteit van hersencellen nauwkeurig te controleren met medicijnen – om een circuit te onderdrukken dat het ventrale striatum en het ventrale pallidum verbindt, twee hersengebieden die cruciaal zijn voor motivatie.
Het onderdrukken van de rem vergemakkelijkt de actie
Toen de activiteit van het circuit werd onderdrukt, handelden apen gemakkelijker op taken zelfs als ze zich bewust waren van de naderende luchtstroom. Dit suggereert dat het geïdentificeerde pad direct het initiëren van acties reguleert wanneer het wordt geconfronteerd met ongemak. De onderzoekers leggen uit dat de onderdrukking van dit pad de motiverende rem effectief ‘verlichtte’.
Implicaties voor menselijk gedrag
De bevindingen kunnen inzicht geven in waarom mensen worstelen met taken die zij onaangenaam vinden, van werkopdrachten tot moeilijke gesprekken. Universitair hoofddocent Ken-ichi Amemori van de Universiteit van Kyoto merkt op dat het begrijpen van dit mechanisme de motivatie in moderne, stressvolle samenlevingen kan helpen verklaren. Dit onderzoek is niet rechtstreeks van toepassing op mensen, maar er wordt aangenomen dat de onderliggende neurale circuits voldoende vergelijkbaar zijn om gedeelde mechanismen te suggereren.
Het onderzoek onderstreept dat uitstelgedrag geen moreel falen is, maar een gevolg van fundamentele hersenprocessen die zijn ontworpen om prioriteit te geven aan het vermijden van ongemak, zelfs als dat ten koste gaat van de efficiëntie. Deze ontdekking zou kunnen leiden tot toekomstige interventies die mensen helpen motiverende hindernissen in het dagelijks leven te overwinnen.
