Marvin Minsky stopte niet bij het onderzoeken van kunstmatige intelligentie. Hij hielp mee de basis daarvoor te leggen. De wiskundige en computerwetenschapper, die in 1927 in New York werd geboren en in 2016 in Boston stierf, ontving de hoogste onderscheiding in het vakgebied, de A.M. Turing Award Zijn werk definieert hoe we machines begrijpen die de menselijke geest nabootsen.
Zijn pad was niet recht. Na van 1944 tot 1945 bij de Amerikaanse marine te hebben gediend, ging Minsky in 1946 naar de Harvard University. Hij hield zich bezig met natuurkunde, neurofysiologie en psychologie en studeerde in 1950 cum laude af in de wiskunde. In 1951 schreef hij zich in aan de Princeton University. Daar bouwde hij de eerste neurale netwerksimulator. Daar keerde hij terug naar de Harvard University, waar hij in 1954 een doctoraat in de wiskunde behaalde en lid werd van de prestigieuze Society of Fellows. Twee jaar later, in 1955, vond hij de confocale scanmicroscoop uit.
Het MIT-tijdperk en het AI-project
In 1957 stapte Minsky over naar het Massachusetts Institute of Technology (MIT). Zijn doel is duidelijk. Hij wilde computers gebruiken om de menselijke cognitie te modelleren en te begrijpen. Hij was niet de enige. MIT-professor elektrotechniek John McCarthy is ook geïnteresseerd in kunstmatige intelligentie. McCarthy ontwikkelde de LISP-programmeertaal en droeg bij aan een timesharing-systeem waarmee meerdere gebruikers konden communiceren met één enkel mainframe.
In 1959 richtten Minsky en McCarthy het Artificial Intelligence Project op. Deze organisatie werd later MIT’s Laboratory for Computer Science and Artificial Intelligence. Het werd al snel een van de belangrijkste onderzoekscentra op dit opkomende gebied. Minsky bracht zijn carrière door bij MIT. In 1974 werd hij de Donner Professor of Science, en in 1990 werd hij de Toshiba Professor of Media Arts and Sciences.
Intelligentie definiëren via “frames”
Minsky definieerde kunstmatige intelligentie eenvoudig en direct. Het is ‘de wetenschap om machines te laten doen waarvoor mensen intelligentie nodig hebben’. Maar de vroege successen werden vervangen door complicaties. Onderzoekers proberen de buitenwereld te veroveren door de strikte syntaxis van programmeertalen te gebruiken.
In 1975 stelde Minsky het concept van een “frame” voor. Hij wilde bepalen welke algemene informatie in de computer moest worden geprogrammeerd voordat hij specifieke instructies gaf. Denk aan een systeem dat door kamers navigeert die met elkaar verbonden zijn door deuren. Frames doen meer dan alleen coördinaten opsommen. Het zou de gezond verstandkennis van een kind onder woorden brengen. Een deur draait op scharnieren. Het kan open en dicht. Mogelijk moet u de knop draaien voordat u duwt of trekt.
Frames werden een rijk concept voor onderzoekers. Het is echter lastig gebleken om dit toe te passen op zeer complexe situaties.
De samenleving van de geest
Minsky publiceerde in 1985 The Society of Mind, gebaseerd op zijn raamwerk en onderzoek in de ontwikkelingspsychologie van kinderen. Minsky geloofde dat de geest bestaat uit individuele agenten die basisfuncties uitvoeren zoals evenwicht, beweging en vergelijking. Critici beweren dat hoewel het idee gemakkelijk te begrijpen is voor leken, het van weinig praktisch nut is voor AI-onderzoekers.
Zijn bibliografie omvat onder meer Perceptrons: An Introduction to Computational Geometry (1969), co-auteur met Seymour Papert, en The Emotion Machine (2006), waarin hij een theorie van menselijke emoties van hogere orde voorstelde.
Erfenis en erkenning
Minsky is lid van de National Academy of Engineering en de National Academy of Sciences. Hij is ook fellow van de American Academy of Arts and Sciences en het Institute of Electrical and Electronics Engineers.
Zijn eer gaat verder dan de Turing Award. Hij ontving de Japanprijs in 1990 en de Benjamin Franklin-medaille in 2001.
Is kunstmatige intelligentie goed voor de samenleving? Het antwoord is nog steeds controversieel. De bijdrage van Minsky aan het begrip van machine-intelligentie valt echter niet te ontkennen. Hij laat zien dat het opbouwen van een geest meer vereist dan alleen code. Het vereist een raamwerk om de wereld te begrijpen.
